​​​​​​​​​​​​​Herken je trouwens de eerste intervallen? Dat zijn niet toevallig de volmaakte consonanten! De natuur heeft dus voor ons beslist wat wij ervaren als 'stabiel': de extra noten die het dichtst bij haar fundament klinken.

In de boventonenreeks merken we dus niet toevallig dat de meeste consonante intervallen onderaan beginnen:
* eerst hoor je de prime (=enkel de do),
* vervolgens het octaaf (=van do tot een hogere do),
* dan de kwint (=van do tot sol), dan de kwart (van sol tot do).

Deze intervallen klinken het beste samen en veroorzaken de minste ‘trillingen’ omdat zij zich als eenvoudige gehele getallen tot elkaar verhouden. Deze intervallen zijn rustgevend, consonant, zonder spanning.

Hoe hoger we in de boventonenreeks gaan kijken, hoe kleiner de intervallen worden: we komen eerst een grote terts tegen (van do tot mi), dan een kleine terts (van mi tot sol) etc. Vanaf hier zijn de intervallen niet meer zuiver of rein, want de verhoudingen tussen de twee noten zijn complexer en resulteren in meer trillingen. Zij zijn dus in toenemende mate dissonanter, zij bevatten meer spanning dan de consonante, reine intervallen. Deze intervallen zijn niet meer stabiel: zij zijn niet rein en fluctueren zelfs tussen kleine en grote intervallen.