T. Mulleman

Duo for violin & piano (6')

for violin & piano, 2019

Commissioned by: Duo Vermeulen-Verpoest, laureates Supernova 2019

Diede Verpoest (violin) & Claus Vermeulen (piano)

Premiere: Bozar - Centre for Fine Arts, Brussels, 19 Jan 2020
Recorded: label Etcetera, Dec 2019

Excerpt program notes:

Deze compositie werd geschreven op verzoek van Duo Vermeulen-Verpoest als eigentijdse commentaar op hun folkloristisch getinte CD voor label Etcetera. Mullemans "Duo voor viool en piano" vult er hun programma rond Janacek, Bartok en Enescu aan. Vooral deze laatste componist bleek een onuitputtelijke inspiratiebron tijdens het schrijfproces, sterker nog: Enescu's iconische "Ménétrier" (de "fidler" voor viool solo uit "Impressions d'enfance") gaf het muzische startschot van deze creatieopdracht.

Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat Mulleman regelmatig hint naar folkloristische elementen: expressief rubatospel, kwistig gebruik van vibrato, glissando en dubbelgrepen in de viool, een omfloerste bourdonbegeleiding in de piano, etc.

Echter, de simplistische titel "Duo" duidt dat het in de eerste plaats om de muziek zelf gaat, eerder dan om de subtiele associaties met traditionele muziek. In deze lijn is het dan ook volstrekt onbelangrijk vast te pinnen welk materiaal van Enescu is afgeleid en welk niet. De componist hoopt enkel dat diens geest af en toe, kort en ongrijpbaar, in de verte te horen is.

Het ganse werk verloopt dan ook zeer improvisatorisch. Met een knal belanden violist en pianist aanvankelijk in een ritmische draaikolk. Strak maar nerveus wervelen zij om elkaar heen. Al snel raken zij elkaar echter kwijt in ontsporende erupties die leiden tot een chaotische passage waarin beide muzikanten als het ware al improviserend elkaar proberen terug te vinden.

Eenmaal de storm gaat liggen, opent de viool solo het middendeel - de kern van deze compositie. Voor het eerst verschijnt het reeds gehoorde materiaal in haar folkloristische gedaante. Eindelijk is er ruimte om te ademen, plaats voor dromerigheid. Stap voor stap evolueert deze rubatosfeer echter terug naar de strakke no-nonsense ritmiek van het begin, ditmaal ingeleid door een even korte als vurige pianocadens. Eenmaal beland in de recapitulatie ontsporen beide instrumentisten niet meer: samen eindigen zij met ostinate, krachtige akkoorden.